2009-ஆம் ஆண்டு மே மாதம்… உலக வரலாற்றில் ஒருபோதும் ஆறாத வடுவாகப் பதிவான முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலம் நிகழ்ந்து இன்றுடன் 17 ஆண்டுகள் நிறைவடைகின்றன. ஈழப்போரின் இறுதிக்கட்டத்தில், ஒரு சிறிய நிலப்பரப்பில் லட்சக்கணக்கான தமிழ் மக்கள் கொன்று குவிக்கப்பட்ட அந்தத் துயரமான தினத்தை, இன்றும் உலகம் முழுவதும் உள்ள தமிழர்கள் மிகுந்த வேதனையோடு நினைவு கூர்ந்து வருகின்றனர். போர் முடிந்து இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்த பின்பும், ஈழத் தமிழர்களின் அடிப்படை உரிமைகளும், வாழ்வாதாரமும் இன்னமும் ஒரு கேள்விக்குறியாகவே இருப்பதுதான் இன்றைய கசப்பான உண்மை.
இந்த நினைவு நாளில் மிகவும் உருக்கமான ஒரு விஷயம் ‘முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி’ விநியோகம். போரின் உச்சக்கட்டத்தில், குண்டுகள் மழையெனப் பொழிந்து கொண்டிருந்தபோது, பசியால் துடித்த தமிழ் மக்களின் உயிரைக் காப்பாற்றியது அந்த உப்பில்லாத அரிசி கஞ்சிதான். அந்த வலியை அடுத்த தலைமுறைக்கும் கடத்தும் விதமாக, இன்றும் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் மக்கள் கஞ்சி காய்ச்சி விநியோகம் செய்து வருகின்றனர். ஆனால், இத்தனை ஆண்டுகள் ஆகியும் தமிழர்கள் வாழும் பகுதிகளில் இலங்கை ராணுவத்தின் நடமாட்டம் குறையவில்லை என்பதும், சிவில் நிர்வாகத்தில் ராணுவத்தின் மறைமுகக் கண்காணிப்பு தொடர்வதும் மக்களின் சுதந்திரத்தைப் பெரிதும் பாதித்து வருகிறது.
தமிழர்களின் பூர்வீக விவசாய நிலங்களும், கடற்கரைப் பகுதிகளும் இன்னும் முழுமையாக அவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்படவில்லை. ‘உயர் பாதுகாப்பு வளையங்கள்’ என்ற பெயரில் ராணுவம் நிலங்களைத் தன் வசமே வைத்துள்ளது. மற்றொரு கவலையான விஷயம், தமிழர்களின் அடையாளங்கள் நிறைந்த பகுதிகளில் திட்டமிட்டு பௌத்த விகாரைகளை அமைப்பதன் மூலம் நில ஆக்கிரமிப்பு நடப்பதாக மக்கள் குற்றம் சாட்டுகின்றனர். ராணுவத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட தங்களின் உறவுகள் என்ன ஆனார்கள் என்று தெரியாமல், கண்ணீருடன் பல ஆண்டுகளாகப் போராடி வரும் தமிழ் தாய்மார்களின் அழுகுரல் இன்னமும் ஓயவில்லை.
இவற்றுக்கு நடுவே, 2022-ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் ஏற்பட்ட பொருளாதார வீழ்ச்சி, ஏற்கனவே போரினால் சிதைந்திருந்த தமிழர்களை மீண்டும் பாதாளத்திற்குத் தள்ளியுள்ளது. வடக்கில் முறையான தொழிற்சாலைகள் இல்லாததால் இளைஞர்கள் வேலைவாய்ப்பின்றித் தவிக்கின்றனர். வாழ்வாதாரத்திற்காக நுண்கடன் நிறுவனங்களிடம் அதிக வட்டிக்குக் கடன் வாங்கி, அதனைத் திருப்பிக் கொடுக்க முடியாமல் பெண்கள் தற்கொலைக்குத் தள்ளப்படும் அவலமும் தொடர்கிறது. இத்தகைய வாழ்வதற்கு வழியற்ற சூழலால், பல்லாயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள் மீண்டும் புலம்பெயர்ந்து ஐரோப்பா மற்றும் தமிழகத்திற்கு அகதிகளாகச் செல்லும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.
இருப்பினும், இந்த இருண்ட காலத்திலும் ஒரு சிறு வெளிச்சமாக ஈழத் தமிழர்கள் கல்வியில் காட்டும் ஆர்வம் வியக்க வைக்கிறது. போர்க்காலத்தில் இழந்த கல்வி உரிமையை மீட்க, யாழ்ப்பாணம் மற்றும் கிழக்கு பல்கலைக்கழகங்கள் வாயிலாகப் புதிய பட்டதாரிகள் உருவாகி வருகின்றனர். அதேபோல், உலகெங்கும் பரவி வாழும் புலம்பெயர் தமிழர்கள் தங்களின் சொந்த ஊர்களுக்குச் செய்யும் மருத்துவ மற்றும் கல்வி உதவிகள் ஈழத் தமிழர்களின் வாழ்வாதாரத்தை ஓரளவுக்குத் தாங்கிப் பிடித்து வருகின்றன. 17 ஆண்டுகள் கடந்தாலும் நீதிக்கும் நிம்மதியான வாழ்விற்கும் ஈழத் தமிழர்கள் நடத்தும் இந்தப் போராட்டம் உலக மனசாட்சியை இன்றும் உலுக்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.
