காலையில் ஒரு சூடான தேநீர் இல்லாமல் பலருக்குப் பொழுதே விடியாது. ஒரு கவலை என்றாலும் சரி, ஒரு உற்சாகமான உரையாடல் என்றாலும் சரி, இந்தியர்களின் வீடுகளில் டீ இல்லாமல் எதுவும் நடக்காது. ஆனால், நாம் இவ்வளவு விரும்பி குடிக்கின்ற இந்தத் தேநீரின் ஆணிவேர் இந்தியா கிடையாது என்று சொன்னால் நம்புவீங்களா? ஆமாம், தேநீரின் வரலாறு 5000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பண்டைய சீனாவில் தொடங்குகிறது.
கிமு 2737-ல் சீனப் பேரரசர் ஷென் நாங் ஒரு மரத்தின் அடியில் அமர்ந்து தண்ணீர் கொதிக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, எதிர்பாராத விதமாக மேலிருந்து சில இலைகள் அந்தத் தண்ணீரில் விழுந்தன. அந்தத் தண்ணீரை அவர் குடித்தபோது, அது அவருக்கு ஒரு புதுவிதமான உற்சாகத்தையும் புத்துணர்ச்சியையும் தந்தது. இதுதான் உலகத்தின் முதல் கப் டீ! ஆரம்பத்தில் சீனர்கள் இதை ஒரு மருந்தாகத்தான் பயன்படுத்தினார்கள். பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் இது ஒரு பானமாக மாறியது. சீனர்கள் டீயை பால் அல்லது சர்க்கரை சேர்க்காமல் அப்படியே அதன் இயற்கையான சுவையோடு குடிப்பதை இன்றும் ஒரு கலை வடிவமாகவே பார்க்கிறார்கள்.
சரி, இந்த டீ இந்தியாவுக்கு எப்படி வந்தது? 17-ம் நூற்றாண்டில் சீனாவிலிருந்து ஐரோப்பாவுக்குத் தேநீர் அறிமுகமானது. தேயிலை வியாபாரத்தில் சீனாவின் ஏகபோகத்தை உடைக்க நினைத்த பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய நிறுவனம், இந்தியாவின் அசாம் காடுகளில் வளர்ந்த காட்டுத் தேயிலைச் செடிகளைக் கண்டுபிடித்தது. சீனத் தேயிலையை விட அசாம் தேயிலை இலைகள் பெரியதாகவும், மிகுந்த சுவை கொண்டதாகவும் இருந்தன. 20-ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில்தான் டீ என்பது இந்தியர்களின் வீடுகளுக்குள் ஒரு அத்தியாவசியப் பொருளாக மாறியது.
ஆனால், சீனர்கள் கொடுத்த டீயை நாம் அப்படியே விட்டுவிடவில்லை. சீனர்கள் அமைதியாகவும், தியானத்தோடும் குடித்த அந்தத் தேநீரை, இந்தியர்களாகிய நாம் பால், சர்க்கரை, இஞ்சி, ஏலக்காய் மற்றும் மசாலாக்களைச் சேர்த்து ‘மசாலா சாய்’யாக மாற்றினோம். சீனாவுக்கு தேநீர் என்பது ஒரு தியானம் என்றால், இந்தியாவுக்கு அது ஒரு கொண்டாட்டம் மற்றும் உரையாடலின் தொடக்கம். அலுவலக இடைவேளைகள் முதல் ரயில் பயணங்கள் வரை இந்தியாவை இணைக்கும் ஒரு புள்ளியாக தேநீர் இருக்கிறது.
இனிமேல் நீங்கள் ஒவ்வொரு முறை ஒரு கப் சூடான டீயைக் கையில் எடுக்கும்போதும், அந்த 5000 ஆண்டு கால வரலாற்றையும் சேர்த்தே குடிக்கிறீர்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.
