இந்தியாவில் நாம் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் ரூபாய் நோட்டுகளில் பல மொழிகள் இடம்பெற்றிருப்பது, நாட்டின் பன்முகத்தன்மையை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முக்கிய அம்சமாகும். ரூ.100, ரூ.500 உள்ளிட்ட அனைத்து இந்திய பணத்தாள்களையும் கவனமாகப் பார்த்தால், முன்பக்கத்தில் இந்தி மற்றும் ஆங்கில மொழிகளில் மதிப்பு குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும். அதே நேரத்தில், பின்புறத்தில் உள்ள மொழிப் பலகையில் மேலும் 15 இந்திய மொழிகளில் அந்த நோட்டின் மதிப்பு அச்சிடப்பட்டுள்ளது. இதனால் மொத்தம் 17 மொழிகள் ஒரு பணத்தாளில் இடம்பெறுகின்றன.
பின்புற மொழிப் பலகையில் தமிழ், அஸ்ஸாமி, பெங்காலி, குஜராத்தி, கன்னடம், காஷ்மீரி, கொங்கணி, மலையாளம், மராத்தி, நேபாளி, ஒடியா, பஞ்சாபி, சமஸ்கிருதம், தெலுங்கு மற்றும் உருது ஆகிய மொழிகள் இடம்பெற்றுள்ளன. இந்த மொழிகள் அனைத்தும் இந்திய அரசியலமைப்பின் எட்டாவது அட்டவணையில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மொழிகளாகும்.
இந்தியாவுக்கு ஒரே ஒரு தேசிய மொழி கிடையாது. அரசியலமைப்பின் எட்டாவது அட்டவணையில் தற்போது 22 மொழிகள் அதிகாரப்பூர்வ அந்தஸ்துடன் உள்ளன. இருப்பினும், அவற்றில் 17 மொழிகள் மட்டுமே பணத்தாள்களில் இடம்பெற்றுள்ளன. சிந்தி, மணிப்பூரி, போடோ, டோக்ரி, மைதிலி மற்றும் சந்தாலி ஆகிய மொழிகள் பின்னர் அட்டவணையில் சேர்க்கப்பட்டதால், இடப்பற்றாக்குறை காரணமாக அவற்றுக்கு பணத்தாள்களில் இடம் வழங்கப்படவில்லை.
பணத்தாள்களை வடிவமைத்து அச்சிடும் பொறுப்பை இந்திய ரிசர்வ் வங்கி மேற்கொள்கிறது. நாசிக், மைசூர் உள்ளிட்ட மையங்களில் அவை அச்சிடப்படுகின்றன. ஒரு ரூபாய் நோட்டை மட்டும் இந்திய நிதி அமைச்சகம் வெளியிடுகிறது.
ஒரு சாதாரண காகிதத் துண்டாகத் தோன்றும் இந்திய ரூபாய் நோட்டு, உண்மையில் நாட்டின் மொழி, கலாச்சாரம் மற்றும் ஒற்றுமையின் அடையாளமாக விளங்குகிறது. வடக்கு, தெற்கு, கிழக்கு, மேற்கு என இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளைச் சேர்ந்த மொழிகள் இதில் இடம்பெற்றுள்ளன. “வேற்றுமையில் ஒற்றுமை” என்ற இந்தியாவின் அடையாளத்தை, நம் கைகளில் தினமும் சுழலும் இந்த ரூபாய் நோட்டு அழகாக பிரதிபலிக்கிறது.
