தமிழக அரசியல் வரலாறு என்பது புதியவர்களுக்கு அவ்வளவு எளிதில் கதவுகளைத் திறந்துவிடாத ஒரு கோட்டை. குறிப்பாக, வெறும் திரையுலகப் புகழை மட்டுமே நம்பி களம் கண்ட பல ஜாம்பவான்களே இங்குத் தடம் தெரியாமல் போன கதைகள் உண்டு. அப்படியிருக்க, 2026 சட்டமன்றத் தேர்தலில் எவராலும் அசைக்க முடியாத திராவிடப் பேரியக்கங்களின் அடித்தளத்தையே அதிர வைத்திருக்கும் நடிகர் விஜய்யின் இந்த விஸ்வரூப வெற்றிக்குப் பின்னால் இருக்கும் மர்மம் என்ன? அரசியல் அறிஞர்கள் வியக்கும் அந்த ‘மெசியா ஃபேக்டர்’ (Messiah Factor) விஜய்க்கு எப்படிச் சாதகமாக அமைந்தது? இதனை ஒரு விரிவான ஆய்வாக இப்போது பார்க்கலாம்.
தமிழக அரசியலில் திரைத்துறை என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல, அது ஒரு இணை அரசியல் மொழியாகவே பல தசாப்தங்களாக இருந்து வருகிறது. புரட்சித் தலைவர் எம்.ஜி.ஆர் முதல் ஜெயலலிதா வரை, திரையில் இருந்து செயலகத்திற்குச் சென்ற பயணம் தற்செயலானது அல்ல. ஆனால், விஜய்யின் இந்தப் பயணம் முந்தையவர்களிடம் இருந்து சற்றே மாறுபடுகிறது. அவர் தன்னை ஒரு புதிய தலைவராக மக்களிடம் அறிமுகப்படுத்த வேண்டிய அவசியமே இருக்கவில்லை. கடந்த இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் படங்களின் வாயிலாகத் தமிழகத்தின் ஒவ்வொரு வீட்டின் வரவேற்பறைக்குள்ளும் அவர் ஏற்கனவே நுழைந்துவிட்டார். இந்த நீண்டகாலப் பரிச்சயமே தற்போது அவருக்கு ஒரு மிகப்பெரிய அரசியல் முதலீடாக மாறியிருக்கிறது. ஒரு அந்நியராக இல்லாமல், ‘நம் வீட்டுப் பிள்ளை’ என்ற உணர்வைத் தொண்டர்கள் மத்தியில் விதைத்ததே இந்த மாற்றத்திற்குத் தொடக்கப் புள்ளியாக அமைந்தது.
இங்கே ஒரு சுவாரஸ்யமான முரண்பாடு இருப்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். பொதுவாக ஒரு தலைவருக்கு நீண்டகால சட்டமன்ற அனுபவமோ அல்லது நிர்வாகப் பின்னணியோ இருக்க வேண்டும் என்று மக்கள் எதிர்பார்ப்பார்கள். ஆனால், விஜய்யைப் பொறுத்தவரை அந்த அனுபவமின்மையே அவருக்கு ஒரு கவசமாக மாறியுள்ளது. கொள்கை ரீதியான சிக்கலான விவாதங்களிலோ அல்லது நீட் தேர்வு, கீழடி போன்ற தீவிரமான கொள்கை முடிவுகளிலோ அவர் ஆழமாக இறங்காமல், ஒரு தெளிவான உத்தியைக் கையாண்டார்.
அதாவது, தன்னை ஒரு கொள்கை வகுப்பாளராகக் காட்டிக்கொள்வதை விட, ஆளுங்கட்சியான திமுகவிற்கு ஒரு வலுவான மாற்று சக்தியாக மட்டுமே தன்னை முன்னிறுத்திக் கொண்டார். இந்த ‘நேரோ பிட்ச்’ (Narrow Pitch) எனப்படும் நுட்பமான அணுகுமுறை, அவரை விமர்சனங்களில் இருந்து பாதுகாத்தது. விரிவான வாக்குறுதிகளைத் தந்து சிக்கிக் கொள்வதை விட, ‘நேர்மையான மாற்றம்’ என்ற ஒற்றைப் புள்ளியில் அவர் நின்றது வாக்காளர்களை வெகுவாகக் கவர்ந்தது.
தமிழக மக்களின் அரசியல் கற்பனையில் ஒரு விசித்திரமான அம்சம் உண்டு. அமைப்பிற்கு உள்ளே இருந்து வரும் தலைவர்களை விட, அமைப்பிற்கு வெளியிலிருந்து வந்து அநீதிகளைத் தட்டிக்கேட்கும் ஒரு ‘நாயகன்’ பிம்பத்தின் மீது மக்களுக்கு எப்போதும் ஒரு தீராத ஈர்ப்பு உண்டு. விஜய் தன்னை ஒரு நிர்வாகியாக அல்லாமல், இந்தத் தேக்கமடைந்த அரசியல் அமைப்பைச் சரி செய்ய வந்த ஒரு ‘இரட்சகராக’ அல்லது ‘நிவாரண சக்தியாக’ (Corrective Figure) வடிவமைத்துக் கொண்டார். அடிமட்டத் தொண்டர்களுடன் நேரடித் தொடர்பு இல்லாதபோதும், ஒரு எட்டாத உயரத்தில் இருக்கும் நாயகனாக அவர் இருந்தது, மக்களிடையே ஒருவித மரியாதையையும் எதிர்பார்ப்பையும் அதிகப்படுத்தியது. இந்த ‘நாயகி’ அல்லது ‘நாயகன்’ பிம்பமே திராவிட அரசியலின் நீண்டகாலப் பயணத்திற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க உதவியிருக்கிறது.
இருப்பினும், இந்தத் தேர்தல் வெற்றி என்பது ஒரு தொடக்கமே தவிர முடிவல்ல. குறியீட்டு அரசியலில் இருந்து (Symbolism) நிர்வாக அரசியலுக்கு (Governance) மாறும் போதுதான் விஜய்க்கு உண்மையான சவால்கள் தொடங்கும். இதுவரை வெறும் எதிர்ப்பரசியல் மூலம் வாக்குகளைக் கவர்ந்தவர், இனி செயலகத்தில் அமர்ந்து ஒவ்வொரு கோப்பிலும் கையெழுத்திடும்போது நிர்வாகச் சிக்கல்களைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். எதிர்க்கட்சிகள் ஏற்கனவே தங்களது அரசியல் ஆயுதங்களைத் தீட்டத் தொடங்கிவிட்டன. மக்களோ ஒரு மிகப்பெரிய மாற்றத்தை எதிர்பார்த்து அவருக்கு இந்த வாய்ப்பை வழங்கியுள்ளனர். தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை விஜய் எழுதத் தொடங்கிவிட்டாலும், அந்த அத்தியாயம் வெற்றிகரமான ஆட்சியாக மலருமா என்பதை அவரது வரும் காலச் செயல்பாடுகளே தீர்மானிக்கும்.
