கடலுக்கு அடியில் மாபெரும் நன்னீர் புதையலைக் கண்டுபிடித்த விஞ்ஞானிகள்: உலகளாவிய தண்ணீர் நெருக்கடிக்குத் தீர்வா?

அட்லாண்டிக் பெருங்கடலின் தரைக்கு அடியில், அமெரிக்காவின் வடகிழக்கு கடற்கரையோரம், இதுவரை அறியப்படாத பிரம்மாண்டமான நன்னீர் புதையல் ஒன்றை சர்வதேச விஞ்ஞானிகள் குழு கண்டறிந்துள்ளது. உலகளாவிய தண்ணீர் பற்றாக்குறைக்கு ஒரு சாத்தியமான தீர்வாகக் கருதப்படும் இந்த கண்டுபிடிப்பு, மனிதகுலத்தின் எதிர்கால நீர் பாதுகாப்பு குறித்த நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

கண்டுபிடிப்பின் பின்னணி:
பூமியின் மேற்பரப்பு 71% நீரால் சூழப்பட்டிருந்தாலும், அதில் பெரும்பகுதி உப்புநீராகவே உள்ளது. இந்நிலையில், அமெரிக்காவின் மாசசூசெட்ஸ் முதல் நியூ ஜெர்சி வரையிலான கடல் பகுதிக்கு அடியில், சுமார் 1000 அடி ஆழத்தில் இந்த மாபெரும் நன்னீர் அமைப்பு பரவி இருப்பது உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. இது உலகில் இதுவரை கண்டறியப்பட்ட கடல்சார் நன்னீர் அமைப்புகளில் மிகப்பெரியதாக இருக்கலாம் என விஞ்ஞானிகள் கருதுகின்றனர்.

கடலுக்கு அடியில் நன்னீர் இருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் பல தசாப்தங்களாகவே இருந்து வந்தது. 1970-களில் எண்ணெய் நிறுவனங்கள் துளையிடும்போது தற்செயலாக நன்னீர் பைகளைக் கண்டறிந்தன. எனினும், 2019-ல் கொலம்பியா பல்கலைக்கழக விஞ்ஞானிகள் பயன்படுத்திய நவீன மின்காந்த இமேஜிங் தொழில்நுட்பம் தான், இந்த அமைப்பின் பிரம்மாண்டத்தை முதன்முதலில் வரைபடமாகக் காட்டியது.

ஆய்வும் உறுதிப்படுத்தலும்:
இந்த சந்தேகங்களை ஆதாரப்பூர்வமாக நிரூபிக்கும் நோக்கில், “எக்ஸ்பெடிஷன் 501” என்ற பெயரில் சர்வதேச விஞ்ஞானிகள் குழு, மே 2023-ல் ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பயணத்தை மேற்கொண்டது. ‘ராபர்ட்’ என்ற பிரத்யேக துளையிடும் கப்பல் மூலம், கடலுக்கு அடியில் 400 மீட்டர் ஆழம் வரை பல இடங்களில் துளையிட்டு, சுமார் 50,000 லிட்டர் தண்ணீர் மாதிரிகளையும், ஆயிரக்கணக்கான மண் மாதிரிகளையும் சேகரித்தனர். ஆய்வகப் பரிசோதனையில், இந்தத் தண்ணீரின் உப்புத்தன்மை மிகக் குறைவாக, கிட்டத்தட்ட குடிநீரின் தரத்தில் இருந்தது உறுதி செய்யப்பட்டது.

நன்னீர் எப்படி உருவானது?
கடலுக்கு அடியில் இவ்வளவு பெரிய நன்னீர் அமைப்பு எப்படி உருவானது என்பது குறித்து இரண்டு முக்கிய கோட்பாடுகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. முதல் கோட்பாட்டின்படி, பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, பனி யுகத்தில் கடல் மட்டம் குறைவாக இருந்தபோது, நிலப்பரப்பில் இருந்து கசிந்த மழைநீர் மற்றும் உருகிய பனிப்பாறைகளின் நீர், கடலுக்கு அடியில் நிலத்தடி நீராகச் சேமிக்கப்பட்டிருக்கலாம். மற்றொரு கோட்பாடு, இன்றும் நிலப்பரப்பில் உள்ள நிலத்தடி நீர் அமைப்புகள் மெதுவாகக் கடலுக்கு அடியில் கசிந்து இந்த நீர்நிலையை நிரப்பிக் கொண்டிருக்கலாம் என்கிறது. இந்த நீர்நிலையின் உண்மையான தோற்றம், இவ்விரண்டு காரணிகளின் கலவையாக இருக்கலாம் என விஞ்ஞானிகள் நம்புகின்றனர்.

பிரம்மாண்டமும், சவால்களும்:
ஆரம்பக்கட்ட மதிப்பீடுகளின்படி, இந்த நீர்நிலையில் உள்ள நீரின் அளவு, நியூயார்க் போன்ற ஒரு மாபெரும் மாநகரத்தின் பல நூற்றாண்டு காலத் தேவையை பூர்த்தி செய்யப் போதுமானது. இது அமெரிக்காவின் புகழ்பெற்ற “ஒகல்லாலா” நிலத்தடி நீர்நிலைக்கு இணையாகக் கருதப்படுகிறது.

இருப்பினும், இந்த நன்னீரைப் பயன்படுத்துவதில் பல சவால்கள் உள்ளன. கடலுக்கு அடியில் இருந்து நீரை வெளியே எடுப்பது அதிக செலவு மற்றும் ஆற்றல் தேவைப்படும் ஒரு செயலாகும். மேலும், நீரை உந்தும்போது, கடல் உப்பு நீர் இந்த நன்னீருடன் கலந்துவிடாமல் தடுப்பதற்கு அதிநவீன தொழில்நுட்பம் அவசியம். இது தவிர, இந்த நீர் வளம் யாருக்குச் சொந்தம், அதை எவ்வாறு மாநிலங்களுக்குள் பகிர்ந்தளிப்பது போன்ற சட்ட மற்றும் அரசியல் சிக்கல்களும் உள்ளன. இத்தடைகளைக் கடந்து, இந்த நீர் பயன்பாட்டிற்கு வர சுமார் ஒரு தசாப்த காலம் ஆகலாம் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

உலகளாவிய நம்பிக்கை:
அட்லாண்டிக் பெருங்கடலில் கண்டறியப்பட்டது ஒரு ஆரம்பம் மட்டுமே. இதேபோன்ற கடல்சார் நன்னீர் அமைப்புகள் ஆஸ்திரேலியா, தென்னாப்பிரிக்கா மற்றும் இந்தோனேசியா போன்ற நாடுகளின் கடற்பகுதிகளுக்கு அடியிலும் இருப்பதற்கான ஆதாரங்கள் கிடைத்துள்ளன. இந்த மறைக்கப்பட்ட நீர் வளங்கள் உறுதிசெய்யப்பட்டால், அவை எதிர்காலத்தில் உலகளாவிய தண்ணீர் பஞ்சத்திற்கு ஒரு நிரந்தரத் தீர்வை வழங்கக்கூடும்.

ஒரு காலத்தில் எண்ணெய் வளத்தைத் தேடப் பயன்படுத்தப்பட்ட தொழில்நுட்பம், இன்று மனிதனின் அடிப்படைத் தேவையான நீரைத் தேடப் பயன்படுவது காலத்தின் ஒரு முக்கிய திருப்பமாகும். தாகத்தில் தவிக்கும் இந்த பூமிக்கு, கடலுக்கு அடியில் கண்டறியப்பட்டுள்ள இந்த நீர்நிலைகள் ஒரு உயிர்நாடியாக மாறுமா என்பதை விஞ்ஞானிகளின் தொடர் ஆய்வுகள்தான் தீர்மானிக்கும்.