தமிழக வரலாற்றில் ஜூலை 15 என்பது வெறும் தேதியல்ல, அது கல்விக்கண் திறந்த கர்மவீரர் காமராஜர் பிறந்த திருநாள். ‘கல்வி வளர்ச்சி நாளாக’ நாம் கொண்டாடும் இந்த நாளில், பாடப்புத்தகங்களில் வராத அந்தப் பெருந்தலைவரின் வாழ்விலுள்ள சில பிரமிக்கத்தக்க மற்றும் நெகிழ்ச்சியான உண்மைகளை இந்தத் தொகுப்பில் விரிவாகப் பார்க்கலாம்.
மதிய உணவுத் திட்டம், அணைகள் கட்டியது என அவரது சாதனைகளை நாம் அறிந்திருப்போம், ஆனால் அவரது தனிப்பட்ட குணநலன்களைப் பறைசாற்றும் இந்தச் சம்பவங்கள் இன்றும் பலருக்குத் தெரியாத ரகசியங்களாகவே உள்ளன.
காமராஜருக்குப் பிறந்தபோது வைக்கப்பட்ட பெயர் ‘காமாட்சி’. குலதெய்வத்தின் பெயரால் அழைக்கப்பட்ட அவரை, அவரது தாயார் சிவகாமி அம்மாள் அன்புடன் ‘ராஜா’ என்றுதான் வீட்டில் அழைப்பார். பின்னாளில் காமாட்சி மற்றும் ராஜா என்ற இரண்டு பெயர்களும் இணைந்துதான் ‘காமராஜர்’ என்ற கம்பீரமான பெயர் உருவானது. அதேபோல், 1966-ஆம் ஆண்டு அவர் சோவியத் யூனியன் சென்றபோது ஒரு சர்வதேச அளவிலான ராஜதந்திரக் குழப்பமே உருவானது.
அப்போது அவர் வெறும் காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவராக மட்டுமே இருந்தார், அமைச்சரோ பிரதமரோ அல்ல. அவருக்கு என்ன மாதிரியான அரசு மரியாதை அளிப்பது என்று சோவியத் அதிகாரிகள் குழம்பினர். ஆனால், இந்தியாவில் அவரது செல்வாக்கை உணர்ந்த சோவியத் அரசு, அனைத்து மரபுகளையும் உடைத்து, அவருக்கு ஒரு நாட்டின் பிரதமருக்கு வழங்கப்படும் உயரிய அரசு மரியாதையை அளித்துக் கௌரவித்தது.
காமராஜரின் நேர்மைக்கு ஒரு சிறந்த உதாரணம் அவரது 1941-ஆம் ஆண்டு கால வாழ்க்கை. அவர் வேலூர் சிறையில் இருந்தபோது, விருதுநகர் நகர்மன்றத் தலைவராக ஒருமனதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். ஒன்பது மாதங்களுக்குப் பிறகு சிறையிலிருந்து வெளிவந்தவுடன் அவர் செய்த முதல் காரியம், நகராட்சி அலுவலகத்திற்குச் சென்று தனது பதவியை ராஜினாமா செய்ததுதான்.
ஒரு பதவிக்கு முழுமையாக நியாயம் செய்ய முடியாதபோது அந்தப் பதவியில் இருக்கக் கூடாது என்ற அவரது அந்த கொள்கை உறுதி, இக்கால அரசியல்வாதிகள் கற்க வேண்டிய ஒரு மிகச்சிறந்த பாடமாகும். தனது வாழ்நாள் முழுவதும் மக்கள் பணிக்காகவே தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட காமராஜரைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுமாறு அவரது தாயார் தொடர்ந்து வற்புறுத்தி வந்தார்.
ஒருகட்டத்தில், திருமணப் பேச்சை எடுத்த தாயிடம், “என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ளச் சொன்னால், நீ என்னையே மறந்துவிட வேண்டும், இல்லையென்றால் இந்த திருமணப் பேச்சை மறந்துவிட வேண்டும்” என்று மிகக் கடுமையான நிபந்தனையை விதித்தார். தேசப்பணிக்காகத் தனது சொந்த வாழ்வின் சுகங்களைத் தியாகம் செய்த உன்னதத் தலைவர் அவர்.
அவரது குருபக்திக்கும் ஒரு நெகிழ்ச்சியான சம்பவம் உண்டு. தனது அரசியல் குருவான சத்யமூர்த்தி மீது காமராஜர் அளவற்ற மரியாதை கொண்டிருந்தார். 1947 ஆகஸ்ட் 15 நள்ளிரவில் இந்தியாவுக்குச் சுதந்திரம் கிடைத்த அந்தத் வரலாற்றுத் தருணத்தில், மக்கள் அனைவரும் கொண்டாட்டங்களில் மூழ்கியிருந்தபோது, காமராஜர் நேராக மறைந்த தனது குரு சத்யமூர்த்தியின் இல்லத்திற்குச் சென்று அங்கே தேசியக் கொடியை ஏற்றித் தனது நன்றியை வெளிப்படுத்தினார். பதவி, புகழ், செல்வம் என எதற்கும் ஆசைப்படாத அந்தப் பெருந்தலைவரின் எளிமையான வாழ்க்கை, இன்றும் நமக்கு ஒரு மிகப்பெரிய வழிகாட்டியாகத் திகழ்கிறது.
